Manifestacija je završena, sada je vrijeme da se krene sa prepričavanjem. Ili se već krenulo…
Devetnaesti turnir u malom fudbalu "Stanari 2014" okupio je 15 ekipa. Malo, premalo za turnir ove reputacije. Naravno da je kriv organizator! A ko je organizator? Ko je ta ekipa nesposobnjakovića? "Pa, oni ni u svom selu ne mogu održati turnir" jedan je od mnogobrojnih komentara na račun organizatora.
Hajde prvo da vidimo šta je u stvari ta manifestacija. Godine 1996. organizovan je prvi posleratni turnir u malom fudbalu u Stanarima. Organizator? Neformalna grupa građana, Mjesna zajednica Stanari, Rudnik lignita Stanari? Stvarno ne znam. Znam samo da nije SD Rudar Stanari. Prema informacijama kojima raspolažem, Sportsko društvo kasnije je uključeno u igru iz praktičnih razloga – jedino je u to vrijeme imalo račun preko kojeg bi se obavljale transakcije: donacije od (tada) Opštine Doboj i (tada) Rudnika lignita Stanari. Transakcije nisu tema, idemo dalje. Turnir je iz godine u godinu bio sve više posjećen, a ekipe koje su tada učestvovale bile su iz Stanara i okolnih sela. Ekipe iz Doboja, mahom sastavljene od tadašnjih fudbalera Sloge (Veseljko Erceg i ekipa) bile su pretplaćene na visok plasman. Tako prve godine pehar podiže ekipa Trudbenika, da bi naredne dvije ista ekipa, samo u dresovima Pilane Pećić, bez većih problema osvojila turnir. Četvrta godina – opet Trudbenik. Pekara Tutnjević, sastavljena od prvotimaca tadašnjeg prvoligaša Ljubića (Prodanović i ekipa), osvaja peti turnir.
Kad se lopta i po selima počela malo ozbiljnije šutati turnir osvaja jedna seoska ekipa, doduše pojačana sa par "gradskih" igrača. Zimac, Pančo i ekipa pojačani Ljubićevim igračima. Naredne dvije godine pehar osvaja sjajna generacija Osinjana: Švabo, Šipura, Prešo, Dim… Ekipa NID komerc. Nakon trijumfa hit-ekipe Vulkanizer Tomo (2004) Pekara Tutnjević uzvraća udarac i, ponovo preuzima dvogodišnji primat. Osinjani su svake godine u vrhu, a do kraja ponovo odlaze 2007. i 2008. u dresu Pilane Đurić. Otprilike u to vrijeme na ovim prostorima mali fudbal postaje futsal i stasava mlada ekipa KMF Doboj koju čine braća Kvržić, Kokić, Bećarević, Bogdanović… Osvajaju titulu nastupajući za ekipu SDS Doboj (2009) i najavljuju novu etapu stanarskog turnira, koji je u međuvremenu postao manifestacija. Zašto novu etapu? Zato što amaterske ekipe više nisu mogle da se nadaju trijumfu. Istina, svake godine bi neka lokalna ekipa stigla do polufinala, uz malo sreće čak i do finala, ali pehar je bio rezervisan za profesionalce. Zvali se oni Pekara Tutnjević, Autokomerc, Mladi SDS Krnjin 2, AM Ačko ili VPTŠ Doboj, na kraju su se radovali momci koji se bave futsalom. Iz Doboja, Banja Luke, Prnjavora, , pa čak i Slovenije…
Ode mnogo u širinu, ali je bitna hronologija.
Spomenuo sam novu etapu turnira koja je počela sa profesionalizacijom malog fudbala. Brend turnira je bio dovoljno izgrađen, nagrada za prvo mjesto takođe, da je manifestacija privlačila profesionalce. Naročito ako se u obzir uzme trka za prestiž lokalnih gazda, koji nisu žalili novac i dovodili (čitaj: plaćali) reprezentativce BiH i Slovenije u Stanare. Za bogat nagradni fond pobrinuli su se sposobni organizatori obezbijedivši sredstva od giganta EFT i (još uvijek) Opštine Doboj. Treba li uopšte napominjati da su donacije budućeg Grada bile naročito izdašne svake parne godine? I tako, "parne" 2012. prvo mjesto poraste na 2500 KM. Naredne, neparne, godine jedan ponosni generalni sponzor zavrnuo je slavinu i izostala je njegova donacija. Slučajno ili ne, u organizacioni odbor su ušli oni nesposobni sa početka priče. Prve znakove nesposobnosti pokazuju time što ne smanjuju nagradni fond iako je izostalo sponzorstvo (sada već) Grada Doboja. Tako nesposobni sačinjavaju završni izvještaj sa turnira, sa sramnih 500 KM koje ostaju u klubu, odnosno Sportskom društvu. A tek 2014…
Ta 2014. pokazala je svu nesposobnost organizatora. Nesposobnost do te mjere da nisu ni svoje dnevnice naplatili. Šta
Uporedo kraj seoskog fudbala
